شکل گیری جنبش اعتراضی فعلی و سقف مطالبات آن لااقل تا مرحله کنونی در چارچوب نظم قانونی‌ موجود تعریف و تبیین گردیده است لیکن ادامه این حرکت حتما در مقابل مرز‌های ساختاری و حقوقی نظم موجود توقف نخواهد کرد و چه بسا سیر تحول حوادث و هزینه‌های تحمیل شده بر آن هر روز سرعت آن را پر شتابتر نیز خواهد کرد.

"بیت رهبری" در قماری که انجام داد همه چیز جز حمایت چند حاکم از چند کشور استبدادی و چماقداران مزدور خود را باخت و البته که چماق به تنهائی برای بازگرداندن جامعه به اوضاع سابق کافی نیست.

دیروز جنتی در نماز جمعه از آرامشی که برقرار شده است صحبت کرد. این گفته را می‌توان با کم شدن صدای الله اکبر‌های شبانه در برخی از محله‌ها٬ و سکوت گورستانی که به تدریج سایه سیاه خود را بر سر شهرها می‌گستراند تأیید کرد. اما آیا جنتی نباید از این سکوت وحشت کند؟ آیا مردم پذیرفته‌اند که خدای آنان از امثال جنتی کوچک‌تر است؟

نزدیکِ دو هزار سال پیش، رومیان در سرزمین‌های زیرِ سلطه ی خود می‌کُشتند، به پای جانوران درنده می‌انداختند، بر صلیب می‌کشیدند و مدافعانِ حرمتِ انسانی را به خاک و خون می‌غلتاندند. در آن آشوب بیداد که مردمانِ بی سلاح بودند، نشانِ عارفانه، تیر و کمان بود!

مهمترین موضوع این مرحله نوسازی یک استراتژی سیاسی منسجم و کارآمد از سوی اپوزیسیون به رهبری موسوی کروبی با هدف اجماع حداکثر نیروهای سیاسی ممکن و پایداری با خواست روشن استعفای دولت نامشروع احمدی‌نژاد است. استعفای دولت نامشروع احمدی نژاد که در عمل سرنوشت رهبری را نیز رقم خواهد زد، به مرکزی‌ترین خواست اپوزیسیون باید تبدیل شود.

حکومت خامنه‌ای می‌کوشد با ایجاد رعب و ترس صفوف اصلاح طلبان را تجزیه کند. اصلاح طلبان به رهبری میر حسین موسوی باید بر خواسته خود مبنی بر تجدید انتخابات پافشاری کنند. این که با ورود به تشکل حزبی، چهاچوبی قانونی برای خلع دولت احمدی نژاد بیابند، بسیار ضعیف و سرخورده است. زمانه مسولیت بزرگی بر دوش میر حسین موسوی انداخته است.

مقاومت مدنی در برابر دولت کودتا به معنای استفاده از همه ظرفیت‌ها و امکانات جامعه برای بیان شکلی از اعتراض است. باید همه خلاقیت و خرد جمعی را برای پیدا کردن این اشکال جدید مقاومت مدنی و سیاسی بکار گرفت. گاه شاید تاثیر نمادین فرستادن صدها هزار بادکنک رنگی به آسمان، راه انداختن یک اعتصاب و یا روشن کردن شمع در محل خاصی بیش از یک تظاهرات بزرگ باشد. از یاد نبریم که دولت کودتاچی بی‌کفایت و ناکاردان است و این خود زمینه حرکات اعتراضی و مطالباتی را گسترده می‌کند.

دوهفته پس از بزرگترین تقلب تاریخ٬ کانال دو تلویزیون شب جمعه خود را به وزیر کشور دولت غیرقانونی اختصاص داد تا در آخرین ساعات شب٬ به گمان خواب آلود بودن مردم به شعور بینندگان توهین کند.

صحنه سیاسی ایران برای‌ یك برخورد نهایی جناح‌های قدرت آماده شده است. در این برخورد،‌ جناح حاكم ظاهرا از كاربرد هیچ سلاحی فروگذار نخواهد بود. تحولات اخیر نشانگر آن است كه این نبرد نهایی از حد یك نزاع سیاسی فراتر خواهد رفت. قدرت در جمهوری اسلامی چنان دو پاره شده است كه جز با یك «كودتای داخلی»، و احتمالا همراه با خونریزی ممكن است «تثبیت» نشود.

ایرانیان در دو هفته‌ی اخیر به بخش بزرگی از آرزوهای خود دست یافته‌اند. پاره‌ای از آینده اکنون در دستهای ماست. خوشبینی ما ایرانیان به این جنبش مردمی ناشی از به پهنه آمدن نسل جوانی است که بدون خاطرات خنجر خورده، با صافی آینه‌وار، می‌خواهد دروازه‌های جهان را به روی ایران بگشاید و ایران را جزئی از جهان واقعی موجود کند. این ایده است که ما را قوی، خوشبین و شکست ناپذیر می‌کند.

می‌توان گفت که نه تنها رابطه میان حکومت و جنبش مردمی، رابطه‌یی از نوع رابطه علت و معلولی نمی‌باشد، بلکه این هر دو، پویشی جداگانه داشته، و علیرغم اثرپذیری از همدیگر، روندهایی متفاوت را طی می‌کنند. با این وجود، چنانکه در بالا اشاره شد، گاه یک جنبش توده‌یی می‌تواند ناقوس فروپاشی یک حکومت را به صدا در آورد، و در ادامه حرکت خود، حکومتی نوین را جانشین آن سازد.

تقلب آشکار و دستپاچه‌گی در شمارش آرا و کشتار بی‌رحمانه طی چند روز گذشته در ایران نشان داده که توهم اقتدارگراها تا بدان اندازه بالا بوده که توان محاسبه‌ی اتفاقات غیرمترقبه از آنان سلب شده است و این مؤلفه را به‌طور کامل نادیده گرفته‌‌اند.